درسیاهی ها رهایم می کنی آخر چرا؟

پاک ازچشمت جدایم می کنی آخر چرا؟

دايماً در پیچ وتاب موی تو گم می شوم

درپریشانی رهایم می کنی آخر چرا؟

کوچه های شهررا من می شناسم مو به مو

راهی بیراهه هایم می کنی آخر چرا؟

لا به لای لحظه ها در خلوت دلواپسی

با غریبی آشنایم می کنی آخر چرا؟

باز چشمان سیاهت کم محلم می کنند

می روم ، اما صدایم می کنی آخر چرا؟

گر چه واپس می زنی دست نیازم را ولی

خوب می دانم دعایم می کنی آخر چرا؟

آسمونها زیر پامه اگه با تو رو زمینم

من هنوزم نگرانم که تو حرفامو نفهمی

این دیگه یه التماسه من می خوام بیای بمونی

می ترسم کلمات نتوانند شوق مرا به تو توصیف کنند

می ترسم کبوترانی که به سمت تو پرواز می دهیم نارسا باشند

شب طولانی شده است و تا چشمان تو هست

آفتاب جرات بر آمدن ندارد

هر انچه خواهی بخواه ،صبر نخواه      که صبر راه درازی به مرگ پیوسته است

تو ارزوی بلندی و دست من کوتاه 

تو دور دست امیدی و پای من خسته  چراغ چشم تو سبزست وراه من بسته

همه وجودتو مهراست وجان من محروم              

اینجا که رسیدی

یاد بگیر تمام یاد نگرفتنی هارا

که بالا تر از سیاهی رنگی نیست

شعار رنگ ها را زمزمه کن

سرزمین دل های وصله دار را

روی خط پایت رد گم میکند

اینجا که رسیدی

اسمان را بپوشان......

جز به تو وخوبیهات به هیچ کسی خو نکونم

قسم به اسمت که تو رو تنها نزارم بعد از این

اسم تو رو داد بزنم تا دم دمای آخریم

چشماتو میبندی؟

وقتی میخوای ببوسیش چشماتو میبندی؟

اخه قشنگترین لحظات زندگی قابل دیدن نیستند.

وقتی تو رو دیدم کارگردان قلبم گفت:

نور....صدا.... حرکت....

و من برای به دست آوردنت چه نقشها که بازی نکردم....

صلیب بیانداز که تمام مردم بفهمند در سینه ی تو گورستان من است....

عشق یعنی حاصل جمع دو دل .....عشق یعنی ضرب دل در ضربان یار......

کاش از عشقم در پرانتز نگهداری می کردم.

افسوس که دیر شد و در عاشقی مشروط شدم

تو خیالمم نبود دوباره عاشقی کنم ممنونم اجازه دادی با تو زندگی کنم

نمیدونم چی بگم که باورت شه جونمی توی این کابوس درد رویای مهربونمی

جای دستان تو بر پنجره بود .نازنینم تو چطور؟

تاری از زلف سیاهش را داد........وقت رفتن همه را می بوسید به من از دور نگاهش را داد

یادگاری به همه داد و به من .......انتظار سر راهش را داد

جالبه همونی که بهت زندگی میده برات شمارش معکوس رو وشروع کرده

کهنه فروش داد میزنه چراغ شکسته می خریم کفشهای پاره می خریم 

اسباب کهنه می خریم

بی اختیار داد می زنم کهنه فروش قلب شکسته می خری؟

دلتنگیم می نشینم و خویش را مرور می کنم

بعضی روزها دلم برات تنگ میشه

نمی خوام اشگهام رو گونه هام جمع بشه

نمی خوام نگام تو نگات گرم بشه

نمی خوام واسه رفتنت آسمون دلم بارونی شه

نمی خوام دلم ساکن دل سنگت بشه

نمی خوام تو دیده هات قلبم ترد بشه

نمی خوام چشمام تو جاده ی سرنوشت خشک بشه

نمی خوام با یاد خاطراتت چشمام بارونی شه

نمی خوام روی بخار پنجره بنویسم هنوزم دوست دارم

نمی خوام اشگام زیر بارون مخفی شه

نمی خوام دیدن دوباره تو برام عذاب بشه

نمی خوام غمم پیش رهگذرا " مخفی شه

نمی خوام قلبم تو جاده ی زندگی تنها باشه

نمی خوام رسیدن به آرزو هام رویا شه

مواظب اونی که الان داره این نوشته رو می خونه باش چون برام خیلی عزیزه

بازهم دوستت  دارم

به خودم گفتم: تو نوازشگر احساس غم آلوده من می مانی

ولی افسوس تو آن نیستی

آن کوچک پاک

که من از پاکی اندیشه خود پروردم

وبزرگش کردم

من نمی دانستم که تو با ضجه هر رهگذری می خوانی

هیچ دل بر تو نمی باید بست

مهربان با دل سنگ تو نمی باید بود

سنگ دل نیستم اما

دل من می خواهد که تو را با خشم به خاک اندازد

                                      شب و روز به یادت وپی نگاهتم

به گمونت اگه نیستی واسه تو ناراحتم

                           نه عزیزم کور خوندی حالا دیگه من راحتم

هنوزم فکر می کنی توی رویای چشاتم

                          لبام به خنده وا نمیشن به فکر خاطره هاتم

بعد از دست دادنت خیلی من بی کس و کارم

                          واسه حرفای قشنگت هنوزم چشم انتظارم

به گمونت اگه نیستی واسه تو ناراحتم

                           نه عزیزم کور خوندی حالا دیگه من راحتم

افتادم یه گوشه ایی نه که با غم تو ساختم

                            پی انتقا مم و نگی که دنیامو  باختم

فکر نکنی آخریا حرفامو حاشا می کنم 

                            یا تو بخت سیاه تو من خودمو جا می کنم

به گمونت اگه نیستی واسه تو ناراحتم

                           نه عزیزم کور خوندی حالا دیگه من راحتم

۲۰ دی بد جوری دمغ بودم احسا سم گل کرد این آخرین شعری که گفتم

کاش تو بیای اونو از بر بکنی

بخدا ..........

مرگ از ناشناخته می آید

تاریکی از وجود خویش

نقطه پایانی بیش از این باقی نمی ماند

آنگاه که روح بدن را ترک گوید

این عارضه ای است که بشر ترجیح می دهد فراموشش کند

سایه ها و ضجه ها

یکدیگر را در میان جهان در دام هم یافتند

زندگی گذشته تو نفرت انگیز بود

سرنوشت امروز تو همانا عذاب کسی دیگر است

از جان کندنت احساس لذت می کنم

ضمیر ناخودآگاهِ دیوانه ام را می شکافند

از زندگی هیچ نگرفتم ، جز خواری

و از مرگ لذتی بی معنی

آیا امکان دارد که پس از مرگ خشنود باشیم؟

نا رفیق به این میگن

**۱ کم نظر بدین بد نیستا**

يه روز بهم گفت: «مي‌خوام باهات دوست باشم؛

آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». بهش لبخند زدم

و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلی

تنهام». يه روز ديگه بهم گفت: «مي‌خوام تا ابد

باهات بمونم؛ آخه مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام».

بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من

هم خيلي تنهام». يه روز ديگه گفت: «مي‌خوام برم يه

جاي دور، جايي كه هيچ مزاحمي نباشه. بعد كه همه

چيز روبراه شد تو هم بيا. آخه مي‌دوني؟ من اينجا

خيلي تنهام». بهش لبخند زدم و گفتم: «آره مي‌دونم.

فكر خوبيه. من هم خيلي تنهام». يه روز تو نامه‌ش

نوشت: «من اينجا يه دوست پيدا كردم. آخه مي‌دوني؟

من اينجا خيلي تنهام». براش يه لبخند كشيدم و

زيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.من هم خيلی

تنهام». يه روز يه نامه نوشت و توش نوشت: «من

قراره اينجا با اين دوستم تا ابد زندگي كنم. آخه

مي‌دوني؟ من اينجا خيلي تنهام». براش يه لبخند

كشيدم و زيرش نوشتم: «آره مي‌دونم. فكر خوبيه.

من هم خيلي تنهام».

حالا ديگه اون تنها نيست و من از اين بابت خيلی

خوشحالم و چيزی که بيشتر خوشحالم می کنه اينه که

نمی دونه من هنوز هم خيلي تنهام ...

من تو را دوست دارم ... به هر

قيمتی !!!

به ياد تو .......

 هر وقت به ياد تو مي افتم احساس مي كنم چيزي بايد بنويسم .

چند خط از دريا .چند خط از فرشته ها چند خط از مهرباني ......

خيلي وقت بود دنبال يه فرصت ميگشتم تا بتونم فرياد بزنم.....

بگم آهايي آدما دلم گرفته ..دلم از اين همه بي مهري گرفته

کجاييد که ببينيد اونقدر بي مهري و بي محبتي ديدم که منم شدم يکي

 از خودتون

 تا حالا شده با خودت احساس گناه کني؟!احساس گناه از احساسي که

 داري...

 اگه زشت باشن مي گن کي اينو مي گيره!

اگه تپل باشن مي گن چه گوشتيه!

اگه لاغر باشن مي گن چه مردنيه!

اگه مودبانه حرف بزنن مي گن چه لفظ قلم حرف مي زنه!

اگه رک و راست باشن مي گن چه بي حياست!

 اگه يه خورده فکر کنن مي گن چقدر ناز مي کنه!

 اگه سري جواب بدن مي گن منتظر بود! اگه تند راه برن مي گن داره مي ره سر قرار!

 اگه اروم راه برن مي گن اومده بيرون دور بزنه ول بگرده

که روی همون نقلب نوشت:زبالهای تان را اینجا خالی نکنید

اي خدا  HARDدلم FORMAT مكن                 FILD  من  را خالي   بركت    مكن

OPTION  غم  را  خدايا   ON  مكن                  FILE   اشكم ر اخدايا  RUN مكن

DELTREE كن شاخه هاي غصه  را                   سردي   و  افسردگي را   هرسه  را

JUMPER  شادي  بيا تا    SET كنيم                   سيستم      اندوه   را    REST كنيم

نام تو  PASSWORD درهاي بهشت                  آدرس E-MAIL سايت  سرنوشت

اي   خدا  روز  ازل     CAD  داشتي                       mouseبود اما مگر PADداشتي؟

كه    چنين  طرح 3D          مي زدي                     طرح خود بر روي CD  مي زدي

تا  نيفتد       BUG    در   انديشه مان                    تا  كه  ويروسي  نگردد   ريشه مان

اي   خدا  از  بهر   ما    ايمن   فرست                     بهر دل هاي پر آتش FAN  فرست

اي   خدا  حرف   دلم   با    كي   زنم؟                     HELP  مي خواهم  كه F1 مي زنم

به دنبالت مي روم ساحل به ساحل

گريزان مي شوم از غمش دريا به دريا

به سويش مي روم رويا به رويا

به جان دل مي خواهمش حسرت به حسرت

از دوريش در ماتمم غم ها به غم ها

به شوق ديدنش ديوانه ام مجنون به مجنون

بيا و شمع خانه ام باش شعله به شعله

به آرزويت بنشسته ام

و

از دوريت غم بگرفته ام

تنها جاي پر كشيدن قفسه

حالا كه سكوت ما نمي شكنه

بين ما فاصله فرياد مي زنه

زير سقف اين زمستونه كبود

تو بگو گناه من يكي چي بود

يه دفعه قلبا همه سنگي شدن

پس بده دوباره چشماتو به من

ميــــون اين آدمــــاي آهنـــــي

نبايد تو هـــــم دلم رو بشكني

ولي افسوس ديگه انگار خوابيدي

حتي به گريه ي من گوش نمي دي !

وقتي كه پشت سكوت پنجره

حتي لبخند تو رو باد مي بره

وقتي تو غربت خيس كوچه ها

ستاره مي شكنه اما بي صدا

از كدوم طرف بايد به هم رسيد ؟

به كدوم لحجه بايد فرياد كشيد ؟

آسمان خالی شد از فریادتان بیستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پیشه ام بویی از فرهاد دارد تیشه ام

عشق از من دورو پایم لنگ بود قیمتش بسیار و دستم تنگ بود

گر نرفتم هر دو پایم خسته بود تیشه گر افتاد دستم بسته بود

هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! فکر دست تنگ مارا کرد؟ نه!

هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه! هیچ کس اندوه مارا دید؟ نه!

هیچ کس اشکی برای ما نریخت هر که با ما بود از ما می گریخت

چند روزی هست حالم دیدنیست حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم گاه بر حافظ تفاءل می زنم

حافظ دیوانه فالم را گرفت یک غزل آمد که حالم را گرفت

مرا صد بار از خود برانی

دوستت دارم  

به زندان خیانت هم کشانی

دوستت دارم

چه سود از مهر ورزیدن

چه حاصل از وفا کردن

مرا لایق بدانی یا ندانی

در آن غروب غم انگیز که گل های پزمرده ی قلبم را به خاک میسپردم

چه عاشقانه به دادم رسیدی...

قلمم حقیر است برای نوشتن از تو

سخن را کوتاه میکنم چرا که میدانم نوشتن سطری هم از تو برای آنکه

احساس کنم :

دوستت دارم 

کافیست....همیشه بیقرار تو     

می خواهم آنقدر بگويم تا گوشی شنوا برای دلتنگيهایم پيدا شود!

به راستی چه کسی سنگينی کلامم را به دوش خواهد کشيد؟!!

تو؟!!!......

نه هرگز!...نخواهی توانست! نهايتت در اين است که نيمه راه

خسته ميشوی و تن به بازگشت می دهی.....

خودم؟!!!......

جلوتر از من قدم بر ندار شاید  دنبالت نیایم,

 پشت سرم راه نرو شاید من راه را بلد نباشم.

 در کنارم گام بردار و دوستم باش.

 ولی وقتی تو ازم پرسیدی چند تا دوسم داری گفتم : یکی !!!

میدونی چرا ؟چون قوی ترین و بزرگترین عددیه که میشناسم ...

دقت کردی که قشنگترین و عزیز ترین چیزای دنیا همیشه یکین ؟

 ماه یکیه ... خورشید یکیه ... زمین یکیه ... خدا یکیه ... مادر یکیه ...

پدر یکیه ... تو هم یکی هستی ... وسعت عشق من به تو هم یکیه ...

پس اینو بدون از الان و تا همیشه : یکی دوست دارم

                             اگه بری شعرای من دیگه مخاطب ندارن

                 می خوای بری نگاه بکن ببین گلا تب ندارن

                ببین خدا رو خوش میاد دنیا رو از هم بپاشی

                خدا رو خوش میاد که تو دیگه پیش من نباشی

ما که بهم نمی رسیم بسه دیگه بزار برم

کی گفته بود به جرم عشق یه عمری پرپرت کنم

یه گوشه ای کنج قفس چادر غم سرت کنم

من عاشقم همینو بس ... غصه نداره بی کسیم

قشنگیه قسمته ماست!! که ما به هم نمی رسیم

                            با اشک تمام کوچه را تر کردم

دیشب که سکوت خانه دق مرگم کرد

                           وابستگی ام را به تو باور کردم 

غصه نخور مسافر اینجا ما هم غریبیم     

                                       از دیدن نور ماه یه عمره بی نصیبیم

فرقی نداره بی تو بهارمون با پائیز

                                      نمی بینی که شعرام همه شدن غم انگیز

غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نیست

                                    اینجا ولی آسمون باریدنم بلد نیست

غصه نخور مسافر بازم می آیی به زودی

                                   ما رو  بگو چه کردیم از وقتی تو نبودی

غصه نخور مسافر غصه اثر نداره

                                  از دل تو می دونم هیچ کس خبرنداره

غصه نخور مسافر تو خوده آسمونی

                                 در آرزوی روزی که بیایی و بمونی

سحرگاهان همراه با طلوع خورشید

با عشق تو متولد می شوم

تا شامگاه از نبودنت می سوزم و می سازم

اگر باشی از وجودت جان می گیرم

و با نفست زندگی می کنم

و با خنده ات آرزوهایم را به فراموشی می سپارم

به اندازه تمام ستاره های اسمان دوستت دارم

همان ستاره هایی که شبهای خلوتم را نظاره گر بودند

ودر اخر ای افتاب زیبای شرق

 از این انتظار سرد خسته شدم

دریابم

یه مهر باطل بزنید رو این شناسنامه برم                    برای این یه دونه مهر یه عمره که منتظرم

                                 من از صدای نفسام دیگه دارم خسته می شم 

                                   فقط یه پرونده بودم که تا ابد بسته می شم

خاطره های لعنتی ولم کنین دارم میرم                   شما ها زندگی کنین من دیگه باید بمیرم

اگه کسی سراغمو از شماها گرفت بگین               اون مث زنده ها نبود یه مرده بود فقط همین  

اگر كلمه دوستت دارم قيام عليه بندهاي ميان من و توست

اگر كلمه دوستت دارم نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست

اگر كلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست

اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتياق راستين من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم كليد زندان من و توست

پس با تمام وجود فرياد ميزنم

                                      دوستت دارم

کار تو دلبریه کمی افسونگریه                     نمیدونم روبروم ادمه یا پریه

صداي قلبم گوش کن ديگر ناي صدا کردن ندارد ... وقتي به حرف

 هايت فکر ميکنم مرا به دنياي پنهان خود ميبرد امشب ميخواهم با ياد

 قشنگ تو شاد باشم ميدانم که نگاهت پاک تر از آب روان و دلت چون

 آيينه است به خداي آسمانها ، به قناري هايي که عاشقانه

ميخوانند سپرده ام : موسيقي انتظار سردهند........

هیچ حسی نباشه هیچ عشقی نباشه

                                    یه روز خواستیم جداشیم بریم خیلی ساده

این بارون چشمام تمومی نداره            آخه دلم برای تو یه بیقراره

اگه یکشب در خونت یه گل پرپر رو دیدی با سه_چارتا قطره ی خون

گفته بودی که چرا محو تماشای منی

آنچنان محو که یکدم مژه بر هم نزنی

مژه بر هم نزنم تا نرود از نظرم

ناز چشمان تو قدر مژه بر هم زدن است